Bodossaki Lectures on Demand

Ελληνική κρίση: Διέξοδος μέσω της οικονομικής διακυβέρνησης της Ευρωζώνης

Σιδηρόπουλος Μωυσής

4 Ιουλίου 2011

ΟΜΙΛΙΕΣ
EXIT FULL SCREEN
ΔΙΑΡΚΕΙΑ 16:31 ΠΡΟΒΟΛΕΣ 1943

Το πρόβλημα της ελληνικής κρίσης και η έλλειψη λύσης σε αυτό, κρατά την Ευρώπη στο μάτι του κυκλώνα για περισσότερο από ενάμισι χρόνο. Η Ελλάδα δεν φαίνεται να είναι σε θέση να αποπληρώσει από μόνη της το σύνολο των οφειλών της. Το υπέρογκο δημόσιο χρέος στην Ελλάδα υποδηλώνει ότι είναι απαραίτητη μια αναδιάρθρωσή του. Δύο εναλλακτικές λύσεις υπάρχουν: Η πρώτη λύση, η πιο απλή, είναι να δεχτούν οι Ευρωπαίοι να αναλάβουν την αποπληρωμή μέρους του συνολικού βάρους. Η λύση αυτή θα εισήγαγε de facto μια γνήσια δημοσιονομική αλληλεγγύη μεταξύ των Ευρωπαίων. Ωστόσο, κάτι τέτοιο είναι αρκετά δύσκολο λόγω των ισχυρών πιέσεων που δέχονται οι ευρωπαίοι ηγέτες από τις τράπεζες και τους ψηφοφόρους τους.

Η δεύτερη λύση είναι η αναθεώρηση από την Ε.Ε. του προγράμματος διάσωσης: δραστική μείωση του επιτοκίου δανεισμού, έκδοση ευρωομολόγων και ανταλλαγή του παλιού χρέους με τα νέα ομόλογα. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε μεταφορά πόρων από την Γερμανία και τα άλλα μέλη του πυρήνα της Ε.Ε. προς τις δοκιμαζόμενες χώρες του ευρωπαϊκού νότου. Θα είναι το πρώτο βήμα προς μια οικονομική διακυβέρνηση της Ευρωζώνης. Η επιλογή αυτή προκαλέι τον φόβο μιας διαταραχής τους τραπεζικού συστήματος, το οποίο εξακολουθεί να είναι πολύ εύθραυστο και θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια αύξηση του κόστους του δημόσιου δανεισμού για το σύνολο των Ευρωπαίων. Οι συστημικές αντιδράσεις που θα προκαλούνταν από μια τέτοια απόφαση στις τράπεζες, στην Ελλάδα και την Ε.Ε. θα ήταν ενδεχομένως ανεξέλεγκτες. Συνεπώς, αυτό που χρειάζεται είναι η αποκάλυψη της αληθινής εικόνας των τραπεζικών λογαριασμών. Θα πρέπει να γίνει, εκεί όπου είναι απαραίτητο, αναδιάρθρωση κεφαλαίων και χρέους σε μεγάλες τράπεζες υπό την εποπτεία των κυβερνήσεων. Έτσι αντέδρασαν οι ΗΠΑ στην τραπεζική κρίση των δεκαετιών 80 και 90, η Σουηδία το 1992-93, η Ιαπωνία το 2002-03 και οι ΗΠΑ ξανά με το τεστ αντοχών των τραπεζών το 2009.

Έτσι, ενώ η αφερεγγυότητα της Ελλάδας είναι προφανής, η ΕΚΤ δείχνει πάντα εχθρική προς κάθε μορφή αναδιάρθρωσης ή την αναμόρφωση του ελληνικού χρέους. Με βάση τα παραπάνω είναι πολύ πιθανόν να συνεχίσουμε την πολιτική της στρουθοκαμήλου, διατηρώντας το μύθο ότι η Ελλάδα θα αποπληρώσει μια ημέρα το σύνολο του χρέους της, με τον κίνδυνο ότι η κατάσταση μπορεί και να τεθεί εκτός ελέγχου, διότι οι πολίτες των χωρών που βρίσκονται σε κρίση δεν ανέχονται πλέον τις συνέπειες της σκληρής λιτότητας που επιβάλει η διατήρηση αυτού του μύθου.

Το ερώτημα που τίθεται εύλογα είναι: εάν η πολιτική ολοκλήρωση της ευρωζώνης, θα μπορέσει να προχωρήσει με αρκετά μεγάλους ρυθμούς μέσα στους επόμενους μήνες ώστε να μπορέσει να αναχαιτίσει η Ευρώπη αυτή την κρίση, ή τελικά η ευρωζώνη είναι μοιραίο να αποσυντεθεί στα εξ ων συνετέθη;

Σιδηρόπουλος Μωυσής Καθηγητής, Πρόεδρος Τμήματος Οικονομικών Επιστημών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

Ο Μωυσής Σιδηρόπουλος πήρε πτυχίο στις Οικονομικές Επιστήμες το 1979 και συνέχισε τις σπουδές του κατακτώντας δύο διδακτορικούς τίτλους στο Universite Louis Pasteur, στο Στρασβούργο της Γαλλίας μέχρι το 1990. Στο ίδιο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου έχει εργαστεί ως Ειδικός Επιστημονικός Συνεργάτης, Λέκτορας Καθηγητής και αργότερα Επίκουρος. Υπήρξε επισκέπτης βοηθός Καθηγητή στο University of Virginia (ΗΠΑ) και ως αναπληρωτής Καθηγητής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Σήμερα είναι Πρόεδρος στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ.

Κατέχει και ερευνητικές θέσεις, ως Διευθυντής του Εργαστηρίου Οικονομικής Ανάλυσης και Πολιτικής του ΑΠΘ και ερευνητικός εταίρος του Bureau d' Economie Theorique et Appliquee στο Εθνικό Κέντρο Επιστημών της Γαλλίας. Οι ερευνητικοί τομείς με τους οποίους ασχολείται είναι η μακροοικονομική θεωρία και πολιτική, θέματα νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής, παίγνια μακροοικονομικής πολιτικής σε μια νομισματική ένωση, μακροοικονομικά ανοικτής οικονομίας, μακρο-οικονομετρικά υποδείγματα.

Σχετικές ομιλίες