Bodossaki Lectures on Demand

Η θεωρητική διαμόρφωση της oμάδας Διαδικασίες/Συστήματα (1975-1976) και ο γαλλικός τεχνοκριτικός λόγος γύρω στα 1970

Πανδή Tίνα

10 Οκτωβρίου 2014

ΟΜΙΛΙΕΣ
EXIT FULL SCREEN VIDEO & SLIDES
ΔΙΑΡΚΕΙΑ 19:08 ΠΡΟΒΟΛΕΣ 920
ΔΙΑΦΑΝΕΙΕΣ /

Το Παρίσι, που ήταν ως γνωστόν μητρόπολη της σύγχρονης τέχνης από τις αρχές του 20ού αιώνα, συνέχισε και μετά τον πόλεμο να προσελκύει καλλιτέχνες και επιστήμονες από όλα τα μέρη του κόσμου. Ανάμεσά τους ήταν και Έλληνες τεχνοκρίτες και ιστορικοί της τέχνης, όπως οι Άγγελος Γ. Προκοπίου, Ελένη Βακαλό, Τώνης Σπητέρης, Γιώργος Μουρέλος, Γιώργος Πετρής, Νίκος Χατζηνικολάου, Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα, Εμμανουήλ Μαυρομμάτης κ.ά., οι οποίοι σπούδασαν κοντά σε σημαντικούς δασκάλους (Jean Laude, Pierre Francastel, Roland Barthes, Pierre Vilar κ.ά.),  παρακολουθούσαν τις ζυμώσεις γύρω από την θεωρία και την ιστορία της τέχνης, και επιχείρησαν να μεταφέρουν στα ελληνικά επιστημονικά πράγματα τις νέες ιδέες και τους κριτικούς κανόνες, τις θεωρίες, τις μεθόδους και τα επιστημονικά παραδείγματα και πειθαρχίες που αφομοίωσαν στο Παρίσι. Παράλληλα, οι ελληνικής καταγωγής κριτικοί Κριστιάν Ζερβός και ο Τεριάντ, που είχαν παίξει πρωταρχικό ρόλο στα καλλιτεχνικά πράγματα κατά τον Μεσοπόλεμο, εξακολουθούσαν αφενός να έχουν γόνιμη δράση στη γαλλική πρωτεύουσα αφετέρου να ασκούν ιδιαίτερη επιρροή στον κόσμο της τέχνης στην Ελλάδα. Τις μεταπολεμικές δεκαετίες επίσης ωρίμασαν επιστημονικά Γάλλοι αισθητικοί και ιστορικοί της τέχνης όπως οι Olivier Revault d'Allonnes και François Loyer, οι οποίοι ενδιαφέρθηκαν να μελετήσουν τη νεώτερη ελληνική καλλιτεχνική παραγωγή. Τέλος, αρκετοί Έλληνες καλλιτέχνες, που έζησαν στο Παρίσι συνδέθηκαν με ηγετικές μορφές πρωτοποριακών κινημάτων, όπως ο Pierre Restany και άντλησαν από τις ιδεολογικές τάσεις, τις μορφολογικές αναζητήσεις και τις δράσεις των Νέων Ρεαλιστών, των Καταστασιακών, των στρουκτουραλιστών κ.ά.
 
Η Ημερίδα επιχειρεί να αναδείξει την πολυμορφία των παραπάνω ζητημάτων και να διευρύνει τη μελέτη και τον διάλογο γύρω από το έργο και την προσφορά αυτής της πλειάδας τεχνοκριτών, θεωρητικών και ιστορικών της τέχνης που, είτε άμεσα, είτε έμμεσα διαδραμάτησαν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ελληνικής τέχνης της μεταπολεμικής περιόδου και συνεισέφεραν καθοριστικά στη διαμόρφωση του λόγου περί τέχνης στην Ελλάδα. Επίσης, στόχος της Ημερίδας, πέρα από την ανάδειξη του ρόλου αυτών των προσωπικοτήτων, είναι να  αναλυθούν οι τρόποι με τους οποίους οι τεχνοκριτικές τάσεις και οι θεωρητικές αναζητήσεις που κυριαρχούσαν εκείνη την περίοδο στη Γαλλία προσλήφθηκαν στον ελληνικό χώρο.
 
Για τον σκοπό αυτό οι πρωτότυπες ανακοινώσεις της Ημερίδας είναι επικεντρωμένες στα παραπάνω πρόσωπα, ενώ τα μονοθεματικά στρογγυλά τραπέζια-συζητήσεις είναι οργανωμένα γύρω από τα χρόνια των σπουδών και τις περιόδους της αισθητικής-επιστημονικής διαμόρφωσης κριτικών και ιστορικών της τέχνης. Οι ανακοινώσεις θα αφορούν επίσης γενικότερα θέματα διαμεσολάβησης και υποδοχής των κυρίαρχων ιδεών και τάσεων της γαλλικής ιστορίας και κριτικής της τέχνης από τον ελληνικό καλλιτεχνικό κόσμο.
 
Η ημερίδα – την οποία επιμελήθηκαν η Πολύνα Κοσμαδάκη (Μουσείο Μπενάκη) και ο Ευγένιος Δ. Ματθιόπουλος (Πανεπιστήμιο Κρήτης - Ινστιτούτο Μεσογειακών Σπουδών-ΙΤΕ)  -   οργανώθηκε στο πλαίσιο του τετραετούς ερευνητικού προγράμματος Athènes-Paris 1945-1974 / Αθήνα-Παρίσι 1945-1975, που πραγματοποιείται από τη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή Αθηνών EFA σε συνεργασία με το Μουσείο Μπενάκη και το Ινστιτούτο Μεσογειακών Σπουδών-ΙΤΕ, και αποσκοπεί στην τεκμηρίωση και μελέτη των πολιτιστικών σχέσεων Γαλλίας και Ελλάδας κατά την περίοδο 1945-1975.
 

Πανδή Tίνα Επιμελήτρια, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
Η Τίνα Πανδή γεννήθηκε στην Αθήνα. Το 2003 έλαβε Πτυχίο Ιστορίας και Αρχαιολογίας (κατεύθυνση Αρχαιολογίας και Ιστορίας Τέχνης) από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 2004 απέκτησε το δίπλωμα DEA Histoire de l’art, culture et société από το Université Paris Ouest Nanterre. Από τo 2010 είναι υποψήφια διδάκτωρ Ιστορίας της Τέχνης στην Ecole doctorale Milieux, cultures et sociétés du passé et du présent του Université Paris Ouest Nanterre. Η διδακτορική της διατριβή επικεντρώνεται στις προσεγγίσεις της έννοιας τους συστήματος στην καλλιτεχνική πρακτική κατά τις δεκαετίες του 1960 και 1970. Το διάστημα 2005 – 2006 εργάστηκε ως ιστορικός τέχνης- ερευνήτρια στο πλαίσιο του προγράμματος «Κοινωνία της Πληροφορίας» για την τεκμηρίωση των Συλλογών και των Αρχείων καλλιτεχνών του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. Από το 2006 έως σήμερα εργάζεται ως Βοηθός επιμελήτρια στον Τομέα Συλλογών στο Τμήμα Ζωγραφικής και Τρισδιάστατων έργων του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. Έχει επιμεληθεί εκθέσεις αναδρομικού χαρακτήρα ιστορικών καλλιτεχνών όπως Δημήτρης Αληθεινός. Αναδρομική (2012) (συνεπιμέλεια με τον Σταμάτη Σχιζάκη), Χρόνης Μπότσογλου, Αναδρομική (2010), Ούλριχ Ρούκριμ, Σκιές της πέτρας (2008), Μπία Ντάβου, Αναδρομική (2008) (συνεπιμέλεια με τον Σταμάτη Σχιζάκη), Νίκος Κεσσανλής, Από την ύλη στην εικόνα (2007-2008) αλλά και σύγχρονων καλλιτεχνών όπως Νίνα Παπακωνσταντίνου, Αντί γραφής (2011). Έχει συνεπιμεληθεί εκθέσεις πάνω το έργο της νεότερης γενιάς Ελλήνων καλλιτεχνών Σε ενεστώτα χρόνο. Νέοι Έλληνες καλλιτέχνες (2007), Εκ νέου. Μια νέα γενιά Ελληνών καλλιτεχνών (2013). Έχει επίσης επιμεληθεί και δημοσιεύσει κείμενα της σε πολυάριθμους καταλόγους ομαδικών και ατομικών εκθέσεων.




Σχετικές ομιλίες