ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΟΜΙΛΙΑΣ

 

Τίτλος:

Ο ναός της Αναστάσεως στην Ιερουσαλήμ
 

Ομιλητής:

Κορρές Μανόλης
 

Γλώσσα:

Ελληνική
 

Ημερομηνία:

25/01/2018
 

Διάρκεια:

105:33
 

Εκδήλωση:

Μαθήματα εμβαθύνσεως στην Ιστορία της Αρχιτεκτονικής
 

Διοργανωτής:

Σπουδαστήριο της Ιστορίας της Αρχιτεκτονικής - Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο
 

Χώρος:

Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο
 

Κατηγορία:

Αρχιτεκτονική
 

Ετικέτες

ναός Αναστάσεως , Ιερουσαλήμ , Τόπος του Μαρτυρίου , βασιλική , Τίμιος Σταυρός , Πανάγιος Τάφος
 
 
 
Δύο σχεδόν αιώνες μετά την αδριάνεια πολεοδομική αναμόρφωση η βασιλομήτωρ Ελένη προέβη στις γνωστές έρευνές της για τον εντοπισμό του Τόπου του Μαρτυρίου. Σε αυτό το προγραμματικό πλαίσιο ο αδριάνειος ναός της Αφροδίτης κατεδαφίσθηκε, οι πριν επιχώσεις ανεσκάφησαν έως αποκαλύψεως των πάλαι ποτέ extra muros λατομικών εκτάσεων με τους υπόσκαφους τάφους, και ένας από αυτούς, ~125μ δυτικά του Cardo Maximus, αναγνωρίσθηκε κατά την παράδοση ως εκείνος του Ιησού.
 
Βάσει της παλαιότερης αρχιτεκτονικής σημειολογίας και της υπό διαμόρφωση νέας κτηριοδομικής τυπολογίας, ο Ναός της Αναστάσεως ήταν εύλογο κατά ένα μέρος του, το συνδεόμενο με τον Τίμιο Σταυρό, να ακολουθεί τον κτηριακό τύπο της βασιλικής, ενώ ένα άλλο μέρος του, το περί τον Πανάγιο Τάφο, έπρεπε να συμφωνεί με την πανάρχαια παράδοση του συμβολισμού των ηρώων και την νέα των μαρτυρίων, έπρεπε δηλαδή να είναι κυκλικό. Μετά από διαδοχικές μετασκευές και καταστροφές, με χειρότερη εκείνη του 1010, το δυτικό μέρος του κτηριακού συγκροτήματος ανοικοδομήθηκε (1048), ενώ μετά από έναν αιώνα οι σταυροφόροι έδωσαν στο σύνολο την τελική μορφή, η οποία σήμερα, εμπλουτισμένη από τις αναγκαίες αναστηλώσεις και ανακατασκευές του 1810, εντυπωσιάζει τόσο τον απαιτητικό επισκέπτη, όσο και τον ειδικευμένο ερευνητή της ιστορικής αρχιτεκτονικής.
 
Κύριος σκοπός της διάλεξης είναι η εποπτική διάκριση και εξήγηση των διαφόρων οικοδομικών φάσεων, όπως και η εστίαση σε κάποια ειδικά ζητήματα ιστορικής τοπογραφίας και αρχιτεκτονικής.
 
  • Ομότιμος Καθηγητής Αρχιτεκτονικής, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο

    Ο Μανόλης Κορρές γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948. Είναι Δρ. Μηχανικός του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου με Ph.D. honoris causa από το Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. 

    Συμμετείχε στα Έργα της Ακροπόλεως (1975, 1983-1999), στην Επιτροπή Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης (2000-2005), στα έργα του Διονυσιακού Θεάτρου (1981-1982), στη μελέτη και αποκατάσταση δύο αρχαίων ναών στη Νάξο (Πανεπιστήμιον Αθηνών- TU Munchen, 1976 κ.ε), του Κάστρου του Πυθίου (στον Έβρο, 1974 κ.ε.) του ναού του Απόλλωνος στη Μητρόπολη παρά την Καρδίτσα (1999 κ.ε.). Έχει μελετήσει: ρωμαϊκά μνημεία στη Θεσσαλονίκη, βυζαντινά και νεώτερα μνημεία στη Μάνη, το ναό της Παναγίας Γοργοεπηκόου, τη Στοά του Ευμένους, το Μνημείο του Φιλοπάππου, τις κοιλαδογέφυρες του ρωμαϊκού υδραγωγείου και το ναό του Ολυμπίου Διός στην Αθήνα, αρχαία και χριστιανικά μνημεία στην Αμοργό, ιωνικά κιονόκρανα γενικώς (στο Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου, 1976-1977), τα μεγάλα ναόσχημα ταφικά μνημεία της Ετρουσκικής Νεκροπόλεως της Norchia (με τον M. Kreeb, 1990), το Μαυσωλείου του Θευδέριχου στη Ραβέννα, διάφορες μηχανικές κατασκευές κ.α.

    Έχει λάβει υποτροφίες (Υπ. Παιδείας, DAAD, DAI, Princeton University, Fulbright, Alexander von Hambolt) και τιμητικές διακρίσεις (Χάλκινο Μετάλλιο Ακαδημίας Αθηνών, Αργυρούν Μετάλλιο Academie d’ Architecture, Paris, Ταξιάρχης Τάγματος του Φοίνικος), είναι μέλος επιστημονικών εταιριών, έχει διδάξει σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, έχει συγγράψει 8 βιβλία και 80 επιστημονικά άρθρα και έχει επίσης δώσει διαλέξεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Σχέδιά του έχουν εκτεθεί σε 9 ατομικές και 7 ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.