ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΟΜΙΛΙΑΣ

 

Τίτλος:

Τιμητική εκδήλωση για τον καθηγητή Διονύση Α. Ζήβα
 

Ομιλητές:

Ησαΐας Δημήτρης ,
Erzen Jale ,
Δημητσάντου - Κρεμέζη Καίτη ,
Ράπτη Γιούλη ,
Καρδαμίτση - Αδάμη Μάρω
 

Γλώσσα:

Ελληνική
 

Ημερομηνία:

14/11/2017
 

Διάρκεια:

75:57
 

Εκδήλωση:

Εκδηλώσεις της Ελληνικής Εταιρείας Αισθητικής
 

Διοργανωτής:

Ελληνική Εταιρεία Αισθητικής
 

Χώρος:

Ίδρυμα Παναγιώτη και Έφης Μιχελή
 

Κατηγορία:

Αρχιτεκτονική
 

Ετικέτες

Διονύσης Ζήβας , αισθητική , αρχιτεκτονική , Ελληνική Εταιρεία Αισθητικής
 
 
 
Η Ελληνική Εταιρεία Αισθητικής διοργάνωσε τιμητική εκδήλωση αναγόρευσης του τέως Προέδρου της, ομότιμου καθηγητή ΕΜΠ, Διονύση Α. Ζήβα, σε Επίτιμο Πρόεδρο της Εταιρείας.
 
Την εκδήλωση χαιρέτισαν ο Κοσμήτορας της Σχολής Αρχιτεκτόνων καθηγητής κ. Δημήτρης Ησαΐας και η Πρόεδρος της Διεθνούς Ενώσεως Αισθητικής (International Association for Aesthetics/IAA), καθηγήτρια κυρία Jale Erzen. 
 
Στη συνέχεια οι ομιλητές, κυρία Καίτη Δημητσάντου-Κρεμέζη, ομότιμη καθηγήτρια ΕΜΠ και σημερινή Πρόεδρος της ΕΕΑ, κυρία Γιούλη Ράπτη, επίκουρη καθηγήτρια ΕΜΠ, και κυρία Μάρω Καρδαμίτση - Αδάμη, ομότιμη καθηγήτρια ΕΜΠ, αναφέρθηκαν στην προσωπικότητά του καθώς και στο πλούσιο αρχιτεκτονικό και συγγραφικό του έργο. Ιδιαίτερη μνεία έγινε στην πολύπλευρη δράση του ως Προέδρου της Ελληνικής Εταιρείας Αισθητικής, που κορυφώθηκε με τη δημιουργία του θεσμού των Μεσογειακών Συνεδρίων Αισθητικής.


Ο Διονύσης Α. Ζήβας γεννήθηκε στη Ζάκυνθο. Μεγάλωσε στην Αθήνα και σπούδασε στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Ε.Μ. Πολυτεχνείου, από όπου έλαβε το δίπλωμά του το 1953. Το 1958 διορίσθηκε άμισθος και το 1960 έμμισθος επιμελητής στην έδρα της Αρχιτεκτονικής Μορφολογίας και Ρυθμολογίας, με τον καθηγητή Π. Α. Μιχελή. Η "Αρχιτεκτονική της Ζακύνθου" αποτελεί τη διδακτορική διατριβή του, που εγκρίθηκε από τη Σχολή το 1970. Το 1972 εξελέγη έκτακτος καθηγητής των Αρχιτεκτονικών Συνθέσεων και το 1978 τακτικός καθηγητής στην ίδια Έδρα. Διετέλεσε διευθυντής του Σπουδαστηρίου Αρχιτεκτονικών Συνθέσεων του Ε.Μ.Π. από το 1973 μέχρι το 1996. Εξελέγη Κοσμήτωρ της Σχολής Αρχιτεκτόνων για δύο διετίες, από το 1979 μέχρι το 1983 και πρόεδρος του Τμήματος Αρχιτεκτόνων για τρεις διετίες, από το 1989 μέχρι το 1995. Απεχώρησε το 1996 λόγω ορίου ηλικίας και από το 1997 είναι ομότιμος καθηγητής της Σχολής. Διετέλεσε μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Ιονίου Πανεπιστημίου κατά τα έτη 1984-89 και 1993-98.

Έχει δημοσιεύσει την "Αρχιτεκτονική της Ζακύνθου" (εκδ. ΤΕΕ 1970, 1984, 2002) και τις "Προβιομηχανικές αγροτικές εγκαταστάσεις στη Ζάκυνθο" (εκδ. ΠΤΙ-ΕΤΒΑ 2000) καθώς και πολλές μικρότερες εργασίες για τη Ζάκυνθο και τα Επτάνησα. Περισσότερες εξ' άλλου από εβδομήντα εργασίες του είναι δημοσιευμένες σε επιστημονικά περιοδικά, πρακτικά εθνικών και διεθνών συνεδρίων και σε συλλογικές εκδόσεις. Σχετικά πρόσφατα εκδόθηκε το βιβλίο του "Τα μνημεία και η πόλη" (Libro 1997, α΄ εκδ. Λυρούδιας 1991). Στα πλαίσια του Σπουδαστηρίου των Αρχιτεκτονικών Συνθέσεων έχει διευθύνει δώδεκα ερευνητικά προγράμματα για θέματα αρχιτεκτονικής και θέματα προστασίας και διατήρησης ιστορικών οικισμών και ιστορικών κέντρων πόλεων, θέμα με το οποίο έχει ιδιαίτερα ασχοληθεί. Επικεφαλής ομάδων μελέτης για την προστασία και την αναβίωση της Πλάκας από το 1973 μέχρι σήμερα, έργο το οποίο τιμήθηκε το 1982 με το μετάλλιο της Europa Nostra. Το 1993 εξ' άλλου του απονεμήθηκε από το Πανεπιστήμιο της Βιέννης το Βραβείο Gottfried von Herder για το σύνολο του έργου του. Έχει μετάσχει σε περισσότερα από εξήντα εθνικά και διεθνή Συνέδρια, στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχει παρουσιάσει ισάριθμες ανακοινώσεις.

Είναι μέλος του ΤΕΕ, του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων, της Ελληνικής Αρχιτεκτονικής Εταιρείας, του Κέντρου Μελετών Ιονίου, του ICOMOS και άλλων επιστημονικών ενώσεων. Έχει επανειλημμένα εκλεγεί στο Δ.Σ. του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων, του οποίου διετέλεσε Πρόεδρος το 1965, στην Αντιπροσωπεία του ΤΕΕ και την Επιστημονική Επιτροπή των Αρχιτεκτόνων του ΤΕΕ. Έχει εκλεγεί Αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ενώσεως Αισθητικής ("International Association of Aesthetics") για την τριετία 2001-2004 και διετέλεσε  Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Αισθητικής και του Ιδρύματος Παναγιώτη και Έφης Μιχελή.
 
  • Κοσμήτορας, Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, ΕΜΠ
    Ο Δημήτρης Ησαΐας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952 και αποφοίτησε από την Σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ  το 1976. Από τα φοιτητικά του χρόνια συνεργάζεται με τον Τάση Παπαϊωάννου, συνεργασία που από το 1979 έχει τη μορφή αρχιτεκτονικού γραφείου. Έχει εκπονήσει μελέτες για  δημόσια και ιδιωτικά έργα και έχει πάρει μέρος σε αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς με προτάσεις που έχουν αποδώσει μεγάλο αριθμό βραβεύσεων. Η τελευταία αυτή δραστηριότητα αποτελεί σημαντικό τμήμα της δουλειάς του αλλά και πεδίο έρευνας και προβληματισμού. Το αρχιτεκτονικό του έργο παρουσιάζεται σε πλήθος δημοσιεύσεων στην ελληνική και διεθνή βιβλιογραφία καθώς και σε σημαντικές αρχιτεκτονικές εκθέσεις. Ο κατάλογος  των έργων του γραφείου Δ. Ησαΐας και Τ. Παπαϊωάννου περιλαμβάνει κτίρια όπως το Δικαστικό Μέγαρο Αιγίου (Α’ βραβείο πανελλήνιου αρχιτεκτονικού διαγωνισμού-1988), το κτίριο γραφείων στην Αθήνα (βραβείο ΕΙΑ – 2000), τα Αρσάκεια Σχολεία Πατρών (2004) και Τιράνων (2007) και το Μουσείο Περιβάλλοντος Στυμφαλίας (Ειδικό βραβείο – 2008). Παράλληλα ανέπτυξε ερευνητική δραστηριότητα για θέματα κατοικίας στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών (1984-1992) και στο Johns Hopkins Center for Metropolitan Planning and Research (1982-1983). Σημαντική θέση στη διαμόρφωση των απόψεών του έχει η διδακτική του δραστηριότητα και η σχέση του με την Αρχιτεκτονική Σχολή του ΕΜΠ. Το 1992 εκλέχτηκε Λέκτωρ του Τομέα Ι των Αρχιτεκτονικών Συνθέσεων στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ όπου και εξακολουθεί να διδάσκει στη βαθμίδα του Καθηγητή. Έχει δώσει διαλέξεις και συμμετέχει στο δημόσιο διάλογο που αφορά  στην αρχιτεκτονική και στην πόλη δημοσιεύοντας άρθρα και σχόλια σε βιβλία, περιοδικά και εφημερίδες. Μεταξύ άλλων συμμετείχε στη συγγραφή του βιβλίου «Αρχιτεκτονική. Ιδέες που συναντιούνται- ιδέες που χάνονται» (2004). Το έργο του παρουσιάζεται αναλυτικά στη Μονογραφία «Δημήτρης Ησαΐας- Τάσης Παπαϊωαννου, Αρχιτεκτονική 1980- 2010» (2011).
  • Καθηγήτρια Ιστορίας της Αρχιτεκτονικής, Middle East Technical University - Πρόεδρος, International Association for Aesthetics
    Ζωγράφος και ιστορικός της τέχνης, διδάσκει στο Τμήμα Αρχιτεκτονικής του Πολυτεχνείου της Άγκυρας από το 1974. Άρθρα της πάνω σε θέματα ζωγραφικής, αρχιτεκτονικής και αισθητικής έχουν δημοσιευτεί σε τουρκικά και διεθνή επιστημονικά περιοδικά. Έχει διατελέσει Πρόεδρος της Τουρκικής Εταιρείας Αισθητικής SAΝART (1991-2010). Κατά τη διάρκεια της Προεδρίας της οργάνωσε πολλά διεθνή συμπόσια καθώς και το Διεθνές Συνέδριο Αισθητικής το 2007 στην Άγκυρα. Από το 1980 μέχρι το 1984 υπήρξε επιμελήτρια του περιοδικού τέχνης Boyut. Το 1991 τιμήθηκε με το βραβείο για τα Γράμματα και τις Τέχνες του Υπουργείου Πολιτισμού της Γαλλίας. Της έχουν απονεμηθεί πολλά βραβεία στην Τουρκία για τη συμβολή της στην αρχιτεκτονική, την τέχνη και την κριτική. Ζωγραφικά της έργα υπάρχουν σε ιδιωτικές και κρατικές συλλογές και ήταν επισκέπτρια καθηγήτρια σε πολλά Πανεπιστήμια ανά τον κόσμο. Το 2016 εξελέγη Πρόεδρος της Διεθνούς Ενώσεως Αισθητικής (International Association for Aesthetics/ΙΑΑ).
  • Δρ. Αρχιτέκτων - Ομότιμη Καθηγήτρια Αρχιτεκτονικής, ΕΜΠ - Πρόεδρος, Ελληνική Εταιρεία Αισθητικής
    Γεννήθηκε στην Αθήνα, αρχιτεκτονική στο ΕΜΠ, μεταπτυχιακά στη Σορβόννη-PARIS IV (D.E.A - Νεοελληνική Ιστορία) και διδακτορικό στο ΕΜΠ. Από το 1970 μέχρι το 2010 ανήκε στους διδάσκοντες του Σπουδαστηρίου Αρχιτεκτονικής Μορφολογίας, το οποίο διεύθυνε από το 2003 ως το 2010. 

    Η διδασκαλία αφορούσε τη διερεύνηση των αρχιτεκτονικών μορφών διαχρονικά, του χαρακτήρα παραδοσιακών συνόλων με απώτερο στόχο τη διατήρησή τους, κ.α. Δίδαξε επίσης σε επιμορφωτικά σεμινάρια και σε διακρατικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα στη Γαλλία. Το ερευνητικό έργο της αφορά μελέτες της αρχιτεκτονικής οικιστικών συνόλων και κτισμάτων Αττικής, Γορτυνίας, Κυκλάδων, Λήμνου κ.ά. 

    Έχει δημοσιεύσει 6 βιβλία : «Αττική», Ελλ. Παραδ. Αρχιτ., Μέλισσα 1984, «Το καμαρόσπιτο της Αττικής-Προέλευση και αντιστοιχίες μιας βασικής αρχιτεκτονικής ιδιοτυπίας» 1986, «Το παραδοσιακό σπίτι στο Αιγαίο» 2001, «Κυκλάδες» 2008, «Νεοκλασικά σπίτια της Αττικής» 2009, «Νεοκλασική Αρχιτεκτονική της Καλαμάτας» 2016. Στις δημοσιεύσεις της περιλαμβάνονται κείμενα σε συλλογικούς τόμους, επιμέλειες βιβλίων («Αθηναϊκές κατοικίες Μοντέρνου Κινήματος»)  και πάνω από 50 δημοσιεύσεις άρθρων, ορισμένα σε ξένα επιστημονικά έντυπα. Ως τακτικό μέλος στη διεθνή επιτροπή Πολιτιστικού Τουρισμού του ICOMOS συμμετείχε στη σύνταξη της Χάρτας του Π. Τ. καθώς και της Διακήρυξης για τις Πολιτιστικές Διαδρομές στη Ν.Α. Ευρώπη. 

    Είναι μέλος Δ.Σ. της Ελληνικής Εταιρείας Αισθητικής (1989- ), Γενική Γραμματεύς (2003-2017), και Πρόεδρος (2017- ) καθώς και του Συμβουλίου Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς της ΕΛΛΕΤ. Συμμετείχε στο διακρατικό πρόγραμμα «Πολιτιστικές διαδρομές της ΝΑ Ευρώπης» το οποίο βραβεύτηκε από την UNESCO.

    Έχει μελετήσει και επιβλέψει κτηριακά έργα, αποκαταστάσεις διατηρητέων και προσαρμογή τους σε νέες χρήσεις, αναπλάσεις υπαίθριων χώρων σε παραδοσιακούς οικισμούς. Τιμητική διάκριση από ΤΕΔΚ Πελοποννήσου και Δήμο Τρικολόνων για έργα αναβάθμισης οικισμών του Δήμου και διαφύλαξης της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς τους.
  • Επίκουρη καθηγήτρια Φιλοσοφίας- Αισθητικής ΕΜΠ
    Η Γιούλη Ράπτη, είναι Επίκουρη Καθηγήτρια Φιλοσοφίας στη Σχολή Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών, στον Τομέα Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών και Δικαίου, του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Διδάσκει Φιλοσοφία, Φιλοσοφία της Τέχνης και του Περιβάλλοντος, καθώς και Ιστορία της Επιστήμης σε Σχολές του Ε.Μ.Π., από το 1995. Σε μεταπτυχιακό επίπεδο διευθύνει το μάθημα «Θεωρητική και Εφαρμοσμένη Αισθητική» στο ΔΠΜΣ της Σχόλης Αρχιτεκτόνων Μηχανικών από το 1998.
     
    Σπουδές
    Μετά την απόκτηση των πτυχίων: 1)Αγγλικής και Ελληνικής Φιλολογίας και 2) Φιλοσοφίας, από την Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, έκανε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στο Université de Paris Ι- Pantheon –Sorbonne. Απέκτησε το μεταπτυχιακό δίπλωμα (D.E.A) στην Φιλοσοφία με εξειδίκευση στην Αισθητική καθώς και το διδακτορικό της δίπλωμα στη φιλοσοφία-αισθητική με τίτλο: «Pour une Théorie Critique de l’architecture du XXeme Siècle», 1995.
     
    Περιοχή εξειδίκευσης και έρευνας: Φιλοσοφία, με ειδίκευση στη Φιλοσοφία της Τέχνης- Αισθητική. Φιλοσοφία του Πολιτισμού και Φιλοσοφία και Αισθητική του Περιβάλλοντος.
     
    Η έρευνα της στρέφεται κυρίως στον χώρο της Νεότερης και Σύγχρονης Αισθητικής του 20ού αιώνα. Βασικός της προβληματισμός αφορά στο μέλλον της Αισθητικής και της Τέχνης στην σύγχρονη εποχή (Ζωγραφική, Φωτογραφία, Κινηματογράφος και άλλα σύγχρονα μέσα).
     
    Αναλύονται σε βάθος οι φιλοσοφικές θεωρίες για την τέχνη και την αισθητική, όπως διατυπώθηκαν στο πλαίσιο της έρευνας της Κοινωνικοκριτικής Σχολής της Φρανκφούρτης, από τους (Theodor Adorno,Walter Benjamin, Herbert Marcuse, Jurgen Habermas ), καθώς και από νεότερους φιλοσόφους των τελευταίων δεκαετιών, οι οποίοι ασχολούνται με θέματα που αφορούν τις νέες προοπτικές της Αισθητικής και της Τέχνης(Peter Burger,Albrecht Wellmer).
     
    Η έρευνα της στρέφεται επίσης στον χώρο της Φαινομενολογίας και του Υπαρξισμού (Edmund Husserl,Martin Heidegger,M.Merleau-Ponty) σε θέματα που αφορούν τη σχέση ανθρώπου-χώρου-περιβάλλοντος.
     
    Πρόσφατες εργασίες της αγγίζουν επίσης τον φιλοσοφικό χώρο του δομισμού και της αποδόμησης καθώς και της αναλυτικής φιλοσοφίας. Έχει σημαντικό συγγραφικό  έργο και επιστημονικές δημοσιεύσεις σε διεθνή και ελληνικά περιοδικά.
     
    Είναι μέλος: της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας, της Ελληνικής Εταιρείας Αισθητικής, της Διεθνούς Εταιρείας Αισθητικής και της Διεθνούς Εταιρείας Ελληνικής Φιλοσοφίας. Τέλος είναι μέλος του ελληνικού παραρτήματος του ICOM.
  • Ομότιμη Καθηγήτρια, Σχολή Αρχιτεκτόνων, Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο - Διευθύντρια Αρχείων Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής Μουσείου Μπενάκη
    Η Μάρω Αδάμη είναι αρχιτέκτων και ομότιμη καθηγήτρια του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου με γνωστικό αντικείμενο "αρχειακή τεκμηρίωση και αρχιτεκτονική σύνθεση". Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1945, όπου και τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές της.
     
    Το 1970 απεφοίτησε από τη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Ε.Μ.Π. Από το 1975 και μέχρι το 2009 υπηρέτησε στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Ε.Μ.Π. στον Τομέα Αρχιτεκτονικών Συνθέσεων, και από το 1998 στο Μεταπτυχιακό τμήμα του Ε.Μ.Π. «Προστασία μνημείων - Συντήρηση και αποκατάσταση ιστορικών μνημείων και συνόλων». Επίσης, έχει διδάξει σε μεταπτυχιακά σεμινάρια άλλων ακαδημαϊκών ιδρυμάτων για θέματα σχετικά με την πολιτιστική μας κληρονομιά και την αρχιτεκτονική τεκμηρίωση.
     
    Έχει ασχοληθεί με θεωρητικές και ερευνητικές μελέτες πάνω σε θέματα της νεότερης ελληνικής αρχιτεκτονικής, της σχολικής αρχιτεκτονικής και της προστασίας της αρχιτεκτονικής μας κληρονομιάς.
     
    Περισσότερες από 100 εργασίες της είναι δημοσιευμένες σε αυτοτελής εκδόσεις, ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά, πρακτικά συνεδρίων και συλλογικές ή ατομικές δημοσιεύσεις.

    Έχει ιδιαίτερα ασχοληθεί με προβλήματα έρευνας και ιστορικής τεκμηρίωσης κτηρίων, στοιχείων και συνόλων μέσα από ανέκδοτες αρχειακές πηγές.
     
    Το αρχιτεκτονικό της έργο περιλαμβάνει κυρίως κατοικίες και διαμορφώσεις εκθεσιακών χώρων, καθώς και μελέτες αποκατάστασης μνημειακών συνόλων και μεμονωμένων κτιρίων (Ναύπλιο, Ύδρα, Γαλαξίδι, Αθήνα, Αίγινα).

    Είναι ιδρυτικό μέλος του ελληνικού τμήματος του TICCIH (Διεθνής Επιτροπή για τη διάσωση της βιομηχανικής μας κληρονομιάς), της Εταιρείας Ιστορίας της Πόλης και της Πολεοδομίας.
     
    Είναι επίσης μέλος του ΤΕΕ, του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων, της Ελληνικής Αρχιτεκτονικής Εταιρείας, του I.CO.MO.S., της U.I.F.A. (Union Internationale des Femmes Architectes), του DOCOMOMO, της Ελληνικής Εταιρείας Αισθητικής και άλλων επιστημονικών ενώσεων.
     
    Υπήρξε υπεύθυνη του αρχιτεκτονικού αρχείου του Ε.Λ.Ι.Α. (Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου) και μέλος της ομάδας εργασίας U.I.A. (Διεθνής Ένωση Αρχιτεκτόνων) για θέματα «Χώρων εκπαίδευσης και πολιτισμού».
     
    Υπήρξε σύμβουλος και συντονίστρια έκδοσης της σειράς LIBRO «Αρχιτεκτονική, πόλεις».

    Είναι υπεύθυνη των Αρχείων Νεοελληνικής Αρχιτεκτονικής του Μουσείου Μπενάκη.